|
BizReporter - przegląd informacji biznesowych zobacz wszystkie artykuły <<< poprzednia - 1 2 - następna >>>
Rynek pracy a integracja z Unią Europejską
|
Bartosz Tomaszewski
|
2002.04.05
|
Najtrudniejszym problemem społecznym z jakim boryka się większość krajów UE jest zwalczanie bezrobocia i dążenie do osiągnięcia pełnego zatrudnienia. Podejmowane są próby wspólnego określenia potrzebnych instrumentów stymulujących tworzenie miejsc pracy i przeciwdziałających bezrobociu. W Układzie Amsterdamskim z 1997 r. uzgodniono konieczność zajęcia się sprawami rynku pracy, szczególnie zaś promocji zatrudnienia. W listopadzie 1997 r. na specjalnym posiedzeniu Rady Europejskiej w Luksemburgu zdefiniowana została europejska strategia zatrudnienia, nazwana procesem luksemburskim. Na ten swoisty pakt w sprawie zatrudnienia składają się cztery cele, zwane czterema filarami:
1. Działania zwiększające szansę na zatrudnienie:
- opracowanie programów informacyjnych i doradczych dla absolwentów ułatwiających im wejście na rynek pracy,
- ograniczenie biernej pomocy bezrobotnym na rzecz pomocy szkoleniowej,
- rozwój współpracy i partnerstwa różnych instytucji szkoleniowych dla młodych oraz programów kształcenia przez całe życie,
- ograniczenie ryzyka bezrobocia długookresowego przez wzmocnienie edukacji zawodowej adresowanej do wchodzących na rynek pracy, bezrobotnych, podmiotów podlegających restrukturyzacji.
2. Działania wspierające przedsiębiorczość:
- tworzenie motywacji do samozatrudnienia,
- redukcję kosztów pracy,
- promocję zatrudnienia przez rozwój społecznych instytucji pozarządowych na poziomie lokalnym,
- redukcję kosztów administracyjnych oraz innych obciążeń wobec firm.
3. Działanie wspierające i pobudzające adaptację:
- promowanie i wspieranie szkoleń realizowanych w ramach firm,
- unowocześnianie organizacji pracy.
4. Tworzenie równych szans na pracę:
- tworzenie warunków ponownego wejścia na rynek pracy po okresie przerwy,
- likwidację nierówności szans i warunków pracy ze względu na płeć,
- tworzenie możliwości i odpowiednich warunków pracy dla mniej sprawnych.
Polityka zatrudnienia pozostaje nadal w kompetencji państw narodowych. Jednak dotychczasowa działalność legislacyjna stworzyła wiele ram i wzorców dla krajowego ustawodawstwa w dziedzinie prawa pracy i spraw socjalnych. Polityka rynku pracy realizowana w Polsce obejmuje działania o charakterze pasywnym i aktywnym.
Podstawowym zadaniem pasywnej polityki rynku pracy jest łagodzenie skutków bezrobocia przez: zasiłki i świadczenia przedemerytalne, wcześniejsze emerytury, zasiłki dla bezrobotnych, zasiłki i świadczenia społeczne, odprawy pieniężne z tytułu zwolnień pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ta forma polityki finansowana jest ze środków Funduszu Pracy, Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i budżetu państwa.
Podstawowymi zadaniami aktywnej polityki rynku pracy są: zmniejszanie rozmiarów bezrobocia przez aktywizację zawodową bezrobotnych, zmniejszanie niedopasowań strukturalnych na rynku pracy, podnoszenie produkcyjności siły roboczej, weryfikację gotowości do pracy bezrobotnych. Środki finansowe na realizację aktywnych programów polityki rynku pracy pochodzą z Funduszu Pracy, tworzonego ze składek pracodawców.
Z doświadczeń krajów UE wynika, że aktywna polityka rynku pracy - choć niezbędna dla ludzi specjalnej troski, np. niepełnosprawnych, długotrwale bezrobotnych - przynosi ograniczone rezultaty i raczej nie prowadzi do trwałego zmniejszenia bezrobocia. Ocenia się, że realny spadek bezrobocia jest w około 80 proc. rezultatem poprawy koniunktury gospodarczej, a tylko w niewielkim stopniu wynikiem aktywnych programów rynku pracy.
Przyjmuje się, że o skuteczności polityki rynku pracy decydują następujące czynniki:
- wysokość stopy bezrobocia,
- środki finansowe przeznaczone na programy rynku pracy,
- efektywność wykorzystania środków publicznych,
- miejsce polityki rynku pracy w polityce społeczno-gospodarczej.
<<< poprzednia - 1 2 - następna >>> |
